Karagöz İle Hacivat - Bölüm 2

İnsan Hâlleri

-Karagözüm bugün nasılcasın? Hava taze kavrulmuş türk kahvesi gibi, nefis. Peki sen Karagözüm, sence iyi misin?

-Şükür Hacicav cav. İftarda senle yediğim lokmalar bedenime pek bereketli geldi. Bugün kendimi daha da sıhhatli hissediyorum, bedenim de kalbim de pek doymuş hamd olsun. Hâla acıkmadılar.

-Kim acıkmadı Karagözüm?

-Ziyafettin Usludur, acıkmadı Hacicav cav.

-Maşallah Karagözüm. MaşaAllah. Çok sevindim Karagözüm. Demek ki tokluk nimeti ona verilmiş.

-La Havle Vela, Hacicav cav bugün yanlış anlama günü sende mi acaba?

-Efendim Karagözüm?

-Hacicav cav sen Ziyafettin diye birini tanıyor musun?

-Ben mi, tanımıyorum Karagözüm.

-Tanıştırayım Hacicav cav. Bak bu kalbim Ziya bu da midem Fettin. Bu da tokmak senin kafana: Usludur diye…

(Dış ses: Tokmak sesi )

Tıs,

Oy Oy Oy Oy

 -Aman Karagözüm neden tokmakladın şimdi beni?

-Tokmakladım tokmakladım çünkü aklın yerinden oynamış yerine gelsin diye...

-Amann Karagözüm alacağın olsun: ne diyecektim unuttum…

   Heh: Karagözüm: İnsanın kimle ne yediği çok önemlidir. O sofralardaki insanlar birbirine sirayet eder, derler. Yani hâlleriyle birbirini etkiler ve etkilenirler, Karagözüm.  İnsanlar hâllerini birbirine satar.

-Savar mı?

-Satar Karagözüm, hâller de el değiştirir: Tıpkı kömür gibi. Biri o kömürü alıp altına çevirirken diğer biri onu alıp sobada yakabilir Karagözüm.

-Yaa demek öyle…

-Yaa, neyse Karagözüm bende bugün bir hâl var, oruç misafirim beni pek etkiledi galiba, ben en iyisi gidip biraz kestireyim… Hadi Kal sağlıcakla…

-Hacicav cav dur hemen gitme, gitti bile tüh…

Oy oy oy oy…

(Hacivat gitmiş, Karagöz yalnız kaldı…J)